رقم مغلطه بر حق آزادی بیان1)متعاقب هتاکی‌های مادینه دلقکی، زشت روی زشت خوی زشت گو، در فضای مجازی، برخی میهن دوستان پاسخ‌هایی در خور نکبت وجودی دلقک موصوف، به وی دادند. معدودی به بهانه آن چه حق آزادی بیان می‌نامیدند، اشکالی در هتاکی دلقک مذکور نمی‌دیدند، نگاهی کوتاه در دایره ای گسترده‌تر داشته باشیم، به اینکه چه کسانی و با کدام اغراض در صدد توجیه اهانت‌های اشاره شده، آن هم به بهانه آزادی بیان بوده‌اند. روشن است که هر عاقل متعارفی متوجه تفاوت میان حق آزادی بیان، که متضمن ارزش‌های اخلاقی، اجتماعی

۱- پیروزی تیم ملی؟ فوتبال، در برابر تیمی کاملاً ناشناخته، آنهم در ضربات پنالتی، مورد انتقاد اهالی فوتبال قرار گرفت. از آن همه بازیکن تیم، بازیکن پا به سن گذاشته از رده خارجی، به نام شجاع خلیل‌زاده، که در دو قدمی دروازه حریف هم توانایی شوتی در چهارچوب نداشت، حسب معمول، از موضع طلب کاری از خلق الله، در صفحه‌اش نوشت ((بیشتر مردم خیلی از مغزشون استفاده نمی‌کنند)) و البته به بهانه پاسخ به انتقادات مردم.۲- گله ای از به اصطلاح بزرگان فدراسیون فوتبال نیست، که به جای آنکه که گوش این موجود گستاخ را بگیرند

در درازای زمانی نزدیک به بیست سال گذشته، مقالاتی در تحلیل و تنقید اوضاع جاری، در زمینه های اجتماعی و تاریخی، ورزشی ویا درباره برخی مطالب منتشره در نشریات نوشته ام، که ابتدا در ماهنامه فرهنگی( آیینه زندگی) درآمد.و این ماهنامه ای بود که به لحاظ عشق و علاقه مدیرش به کار فرهنگی موقعیت وجودی پیدا کرد،چنان نشریاتی عامه پسند نیست و معمولاً خوانندگان کم تعداد خود را دارد و بار زیان های مالی اش هم بر دوش گردانندگان سنگینی. این ماهنامه چند باری توفیق حضور! در دادگاه موسوم به مطبوعات را پیدا کرد که نگارنده